این روزها کاسبی ام شده اتول را برمیدارم کلی راه گز میکنم منفردا میروم خیابان زاهدان سر وقت آن فالوده فروشی که قبل رفتنت هر فقره دلچرکی روزگار میشدی میبردمت بستنی میخریدم برایت. هر مرتبه مضاف بر حق خودت نصف بستنی من هم سهم تو میشد. کار دنیا بعد از تو حساب کتاب ندارد خان بانو جان. هر چیزی که آن وقت ها دلتنگی را از سینه مان قلوه کن میکرد بعد از تو خودش اسباب دلتنگی است. بغض می اندازد توی گلوی آدم قدر ایربگ سانتافه.این بیرجند ما هم سر و تهش را متر بیاندازی قد یک حیاط خلوت نمیشود. چهارتا خیابان دارد یک میدان کورش و یک پارک پهلوی که تا فیها خالدون همه شان را هزا

اين بساط هم ثمن اعصاب است بانو به جان عزيزتان. اين ها همه زير سر اين خان باجي هاي محل است که هوايي ات کرده اند وگرنه تا زماني که همان ماسماسک چراغ قوه دار را داشتي چه کمت بود؟ نيت شنيدن صداي ما بود که با همان هم محقق ميشد. انقدر زير پايت نشستند که آخر آن همه پول بي زبان را دادي سر گوشي. آن هم سيب گاز زده اش. لااقل صبر ميکردي چهارصباح ديگر گاز نزده اش بيايد به بازار. يا مثلا باقي ميوه هايي که بيشتر دوست داشتي.اولش هم که ما را مجبورمان کردي همپايت گوشي بخريم و آخر شبي استيکر خرس و خرگوش برايت بفرستيم. بعدش هم گفتي برايم کانال بزن توي تلگرام.از من اگر بپرسي کار